tam yatağa yatmıştım ki uyumak için kafam yine projeye takıldı.
projeme nasıl bir yön verebileceğimi 10 dakikadan daha az bir süre içinde çözebildim sanırım.
şöyle ki,şimdi bu anlatacağım hikayelerde anlatıcı olmamasına karar verdim,sadece fotoğraflarla oluşturulan vidyolardan oluşacak dediğim gibi.ve bu vidyolara hikaye düşündüğümde ister istemez kişisel oluyor hikayeler,belki yazdıktan sonra azıcık üstlerinde oynayabilirim.ses olmaması kişiselliğin boyutunu birazcık olsun azaltacak sanırım.
her ilkokul,ortaokul ya da lise öğrencisinin hayatında bir kez takıp çıkardığı şu vücudumuzu tanıyalım mantığı ile yapılmış insanın içini dışını gösteren korkunç heykelvari şeyin mantığı ile vücudun parçaları böyle tek tek ayrılabilir(tasarımsal olarak)ve o vidyolar izleyicinin üstüne yansıyabilir(teşekkürler cihank).böylece izlenen iş,sırf yapanın değil izleyenin de deneyimi olur,bedensel bir deneyim sanal olarak paylaşılır.kontrast yaratılır.
bu durumda işin amacı:bedeni parçalar halinde deneyimlemek,deneyimlerini izlemek,onların sadece bir parça değil ayrıca zihnimizde iz bırakan olaylarında başrol oyuncusu olduğunu vurgulamak,deneyimlerimizi dokunmanın dijitalize olmuş bir şeklinde aktararak sanal iletişimin vardığı noktayı göstermek.
ben buraya çok dağınık yazıyorum ama proposalımda bunları insan gibi toplayacağım umarım.
29 Şubat 2008 Cuma
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder